„Patrzyłem w pomieszaniu, jak krąży od stołu do łóżka, rzucając urywane słowa, które zapewne były sobie tylko wypowiadanymi myślami. Nie przeczuwałem wówczas, iż list, o którym mi wspomniał, będzie moją po Nim ostatnią pamiątką miał go na piersi pod mundurem, gdy ciało wyłowiono z rzeki. I nie sądziłem również, by słowa w nim zawarte miały się potwierdzić w tak bliskiej przyszłości. Możliwość przemarszu z wojskiem przez ziemie monarchii austriackiej, w dniach gdy Wiedeń umykał na stronę Koalicji, zdawała się mrzonką. Ze wzruszeniem ramion przyjąłem był raport, jaki mi złożył przed niedawnem szef Specjalnego Oddziału w przedmiocie nastrojów ludności. Jeden z jego agentów, właściciel menażerii wędrownej, który od Wilna poprzedzał nasz korpus zasięgając języka i przepatrując teren, donosił, co mówią Żydzi krakowscy. Żydzi mówili pójdzie przez Czechy do Cesarza. Nie wiązałem znaczenia z tą wróżbą, uważając ją za którąś z wielu przepowiedni przypisywanych tutejszym cadykom.
Teraz jednak, gdy w niepewności czekałem Jego dalszych słów, ogarnął mnie dziwny stan przeświadczenia, że niemożliwe okaże się możliwem i że jestem już w kręgu Jego woli. Odgadłem, iż On o tym wie i tylko daje czas moim myślom. Działo się to w ciszy. Nie rozumiejąc, czułem, że rozumiem. Ta idea fantastyczna połączenia się z klęską, to szaleństwo przebicia się do gwiazdy, która gasła, jeszcze przed chwilą nie mogłyby się zmieścić w moim umyśle sztabowca — i oto naraz stało się dla mnie jasne, że od początku wszystko w Jego życiu dążyło do tej chwili i że ja o tym wiedziałem. Było to uczucie przenikliwe, podobne nieco do nagłego uchwycenia myśli głęboko schowanej w utworze. Trwało ledwie sekundę, lecz przez tę sekundę przypomniałem sobie wszystko, co mówił i czynił w latach, gdy byłem obok Niego, i przyszło mi do głowy, że już wówczas czułem się Jego świadkiem, pilnie śledzącym drogę, jaką odbywał.“(7)