„Parę minut po godzinie siedemnastej trzyosobowa szpica ubezpieczenia przedniego konwoju wysunęła się ostrożnie na skraj puszczy. Żołnierz lornetował uważnie przedpole, .jego dwaj koledzy natomiast czekali w cieniu drzew na wynik obserwacji.
Wtem tuż obok rozległ się cichy gwizd. Okoliczne zarośla poruszyły się, jakby pod wpływem silnego wiatru. Uzbrojeni półcywile, półwojskowi wyskoczyli ze wszystkich stron i rzucili się na żołnierzy. Dowódca szpicy zdążył jeszcze krzyknąć „ognia", ale już nie wystrzelił. Było za późno. W jednej chwili wszyscy trzej znaleźli się na ziemi, a ich peemy dostały się w ręce napastników. W chwilę potem stali u strzemienia porucznika „Rekina".
— Nie chcemy przelewu krwi — powiedział porucznik. — Wracajcie do swoich. Powiedzcie kolegom, że jesteście okrążeni. Mamy czterokrotną przewagę. Jeśli złożycie broń, darujemy wam życie. Chłopom pokwituję odbiór zboża i zabiorą je sobie do domu.
Zawołał przez ramię
— Salwa!
Las rozświetliła błyskawica i powietrzem targnął potężny huk.
— A to dla was. Żeby wam wierzono. Idźcie! Na znak przyjęcia warunków wywiesicie białą flagę!
Rozbrojeni żołnierze wrócili do swoich. Po kilku minutach z lasu wyszedł niewielki oddział wojska. Żołnierz, który jechał na przedzie, trzymał oburącz kij z białą koszulą, przywiązaną u góry za rękawy. Rozkaz oficera zatrzymał plutony w miejscu i uformował je w dwuszereg, z kawalerzystami oraz dowództwem na skrzydle. Potem wyjechały wozy załadowane workami. Chłopskie konie nie ochłonęły jeszcze z przerażenia po salwie. Strzygły uszami, co chwila zrywały się do ucieczki, ale mocne wodze i ciężar wozu utrzymywały je w ryzach. Furmanki kolejno zjeżdżały z traktu i stawały jedna za drugą tuż nad rowem.“(15)