„Nadhorodecki czemuś przez chwilę przyglądał się jego wyszczerzonym, zębom. Z pewną wytężoną uwagą. Może był fizjonomistą. Ale, ku zaciekawieniu Leona, z przypatrywania się tego najwidoczniej był zadowolony, coś jakby szo po jego myśli. Kiwnął do kelnera nawet z sympatią.
— Czegoś bym się napił, panie — powtórzył.
— Może koniaczku z mrożoną lemoniadą, jak właśnie szanowny pan pije
Niestety. Tedy bowiem wyjaśniło się, że lekarz był abstynentem. Prawie nie używał alkoholu. Cóż dopiero latem, w takie upały! Alkohol szkodzi! (Tu wargi skrzywiły mu się, i to znów w półuśmieszku nie bardzo... nie bardzo czystym). Alkohol szkodzi! — powtórzył i spojrzał na Leona, niczym czekając na potwierdzenie, na afirmację. Poprosił więc, aby przyniesiono mu tylko samej lemoniady. — Aha, aha, jeszcze coś, płatniczy! Pani Sztajsowa wspominała, że dla swych gości, ale tylko dla swych gości miałaby coś do zjedzenia. Może zjem lekkostrawną kolacyjkę. Tylko żadnych tłuszczów. Nic tłustego. Czy pan kiedyś tu jadł — zwrócił się do Wachickiego.
— Nie, jeszcze nigdy.
— Spróbuję. Nie chce mi się w taką duchotę łazić po mieście... Ależ ta — Praga!... Mimo że wszyscy na urlopach, coś niecoś pań jeszcze pozostało. Drogich pań! bardzo drogich! — Doktor nagle się roześmiał. Śmiech miał również niezwykle przyjemny, mamiący. Jakby skradał się wraz z nim do duszy, co na pewno też działało rozbrajająco na „nasze drogie panie". Ale... ale dlaczego właściwie się teraz roześmiał Zaraz to wytłumaczył.“(3)