„kubek — zaproponowała Easter, kołysząc się rytmicznie na klęczkach.
Nina podskoczyła i fiknęła kozła. Zawirowało dokoła niej błękitnie i zielono, a serce rozkołysało się ciężkim młotem.
— Zepsułaś całą zabawę — poinformowała Jinny Love Easter. — Nie znasz Niny. — Pozbierała karty z ziemi. — Można by pomyśleć, że ten cały kubek jest z czternastokaratowego złota, a nie zwyczajny, blaszany, ze starego nesesera.
— Przykro mi — powiedziała Nina szczerze zmartwiona.
Dziewczęta wracały powoli brzegiem jeziora do obozu. Po przeciwległej stronie jakiś ptak piszczał wniebogłosy, przy czym po każdym pisku pikował między gęste zarośla, by po sekundzie znowu unieść się i wydać z siebie następny przeciągły dźwięk.
— Słyszycie — odezwała się jedna z Mu rzynek, łowiących ryby na brzegu. Była to Twosie, siostra Elberty, która miała zwyczaj mówienia bardzo cichym głosem, jakby nieśmiało wtrącała się do czyjejś ożywionej dyskusji. — A co A co Pstro! Woła „dusza, dusza", potem pikuje, buch, i krzyczy „duch, duch!"
— Niby dlaczego odezwała się Jinny Love powątpiewającym tonem.
— Wasza rzecz wiedzieć. Co ja tam wiem — zapiszczała Twosie cieniutkim, bezradnym głosem i zamknęła oczy. Trzeba się było koło niej cichaczem przemykać. W piękne, pogodne dni takie smutne spotkania trafiają się niestety aż nazbyt często.“(5)