„Gdańskiej, szczęśliwy ratownik wielu gdańskich zabytków, Stanisław Obmiński. A tacy ludzie, jak wspomniany inż. Kazimierz Macur, konserwator inż. Zdzisław Kwaśny, dyrektor Pracowni Konserwacji Zabytków Zdzisław Babicki, kierownik budowy Kazimierz Tor, majstrowie Hieronim Bodzioch, Alojzy Reuter, Bernard Szymański czy Alojzy Tomys — byli tu właściwie zadomowieni.
Jedynym ocalałym w autentycznym komplecie wnętrzem jest tylekroć sławiona Sala Czerwona, zakomponowana przez twórcę gdańskiego renesansu Antoniego van Obbenghena, iprzy współudziale Jana Vredemana do Vries, twórcy kilkudziesięciu obrazów, i Izaaka van den Błocka, autora znanej „Apoteozy łączności Gdańska z Polską", zwanej też „Alegorią handlu gdańskiego", przy współpracy fascynującego talentu snycerskiego Szymona Herle oraz autora monumentalnego kominka, rzeźbiarza z Gandawy Wilhelma van der Meer.
Ale to się tylko tak mówi i pisze (!) „kompletnie ocalała" — w rzeczywistości całe artystyczne wyposażenie Czerwonej Sali zostało pośpiesznie zdemontowane niemal w przededniu hitlerowskiej klęski i zabezpieczone przez niemieckiego konserwatora gdańskich zabytków Ericha Volmara na Żuławach, gdzie odnaleziono je po wyzwoleniu i częściowo zdeponowano w Muzeum Pomorskim, a częściowo przekazano do utworzonego w Gdańsku przedsiębiorstwa Pracownie Konserwacji Zabytków. Wieloosobowy zespół rzemieślników, artystów plastyków, historyków sztuki i przede wszystkim konserwatorów pod kierunkiem Barbary Grabowskiej i Andrzeja Różańskiego przez parę dobrych lat przywracał jej dawny blask tysiącami benedyktyńskich zabiegów, rekonstruując setki wojennych, na szczęście tylko detalicznych ubytków. Zasięgano przy tym opinii najwybitniejszych autorytetów, ale podkreślmy to jeszcze raz, dokonana renowacja jest w całości dziełem gdańskich Pracowni Konserwacji Zabytków.“(11)