„—To są te, których istnienia tylko się domyślamy — rzekł profesor. — Będzie pan musiał ustalić śoiśle ich położenie. ,
— Od czego mam zacząć
— Od najtrudniejszego.
— Piąte piętro
— Tak jest.
— Lecz jak tam trafić
—Ech, nic prostszego! Wprost z mojego gabinetu...
Pamiętam gwałtowny zjazd w dół. Lekkie trzaśniecie zamykających się drzwiczek windy... Piąte piętro... Ponure, nieprzyjazne... Ściany i podłogi z nie ociosanych głazów. Wilgotno i głucho...
Przedzierałem się przez jakiś nie mający końoa, zupełnie ciemny korytarz. Nie pomyślałem o latarce, wskutek czego nie mogłem się posługiwać planem. Zatrzymałem się. Rozmyślałem dokąd się udać Rozmyślania moje przerwały jakieś nie znane mi odgłosy, przypominające czyjś ociężały chód. Doznałem uczucia strachu. Pobiegłem w ciemności, lecz obce kroki nieubłaganie się zbliżały. Czy znacie uczucie nieuniknionej konieczności Opuszcza nas wola. Znika kontrola nad postępkami. Bezmyślnie obmacywałem chropowatą ścianę, gdy nagle moja ręka poczuła rygiel. Łamiąc paznokcie, starałem się ruszyć go z miejsca, lecz zamek nie poddawał się. Zimny pot wystąpił mi na czoło, spłynął po twarzy, zostawiając na wargach słony posmak. Nieoczekiwanie rygiel wyskoczył z rowka, skrzypnęły zawiasy i mogłem się przecisnąć przez wąską szczelinę. Ledwo zdążyłem to zrobić, gdy coś olbrzymiego, ciężkiego nadciągnęło i wypełniło sobą — tam, za żelaznymi drzwiami — całą przestrzeń korytarza.“(8)