„— Musi jednak mieć krewnych. Czy mąż zupełnie ją porzucił
— Nie wiem, czy tak się można właściwie wyrazić, zawsze mówiła tylko pięknie o mężu.
— Ach tak, to tak zwykle bywa!
— Co takiego ^
— Że słowa stają się coraz piękniejsze po rozwodzie — gdy się zaczyna żałować wszystkiego.
Pani Ruben znów się czuje urażona. Mowa tu nu dal nic o jakiejś zwykłej pani, lecz o lady; konsul trochę zbyt łatwo wychodził z założenia, że wszystkie damy podobne są do panien urzędniczek w jego kantorze. — A więc, ona wyrażała się o mężu tylko w pięknych słowach, — ciągnęła dalej pani Ruben — że na swój sposób spełnił, co do niego należało, że absolutnie nie przeciwdziałał jej i teraz, lecz że zachowywał się ozięble i nie odpowiadał jej nigdy. Co za maniery! A krewni Widać utraciła całą sympatję u rodziny męża, o ile z jej słów sądzić można, a sama nie miała krewnych, którzyby jej pomóc mogli.
—A więc pochodziła z całkiem niskich sfer Pani Rubenowa broniła jej — Co znaczą niższe
sfery w Anglji, gdzie wszyscy mogą ożenić się z byle kim Król może ożenić się poprostu z mieszczanką, jeśli tego zechce, to chyba i lord może ożenić się z aktorką.
— A więc była aktorką
— Coś w tem rodzaju, zdaje się. Może też tancerką.
— Coraz lepiej i lepiej! A zatem — teraz ja, jako konsul, mam interwenjować Tego, oczywiście, uczynić nie mogę, to wykluczone, nie leży to w mej 110 mocy. Ty i ona równie głupie jesteście, jeśli tak sądzicie.“(12)