„— A gdzie będziesz
— W grobie. Zabiję się, jeśli nie pozwolicie na nasze małżeństwo.
Vincent widział, że nic nie wskóra. Uciekł czym prędzej z salonu, a na nieszczęsną Margot spadł grad pełnych oburzenia okrzyków „Jak śmiesz mówić coś podobnego!" ..Taki zatem wpływ wywiera na ciebie ten człowiek!"
Długie lata ucisku nie spłynęły po Margot bez śladu. Nerwy miała nadszarpnięte, zdrowie podkopane. Gdyby miała lat dwadzieścia, przeprowadziłaby może swą wolę — teraz jednak nie czuła w sobie sił. Wobec ciągłego ataku pięciu kobiet cofała się coraz bardziej. Każdy dzień pogłębiał jej przygnębienie, delikatne zmarszczki pokryły znowu twarz, oczy nasiąkły melancholią, cera przywiędła, przybrała odcień żółtawy, fałda w kąciku ust pogłębiła się.
Uczucie, jakie Vincent mial w stosunku do Margoł, ulotniło się wraz z jej urodą. Nigdy jej naprawdę nie kochał i w głębi duszy nie chciał się z nią związać, zwłaszcza teraz. Wstydził się swojej obojętności, wskutek czego bardziej żarliwie manifestował miłość. Nie wiedział, czy ona domyśla się jego prawdziwych uczuć.
— Czy kochasz je bardziej ode mnie, Margot — zapytał pewnego dnia, kiedy udała jej się wymknąć na parę chwil spod opieki sióstr i przybiec do pracowni.“(6)