„Żaden wreszcie z jego kompanów nie miał tak pewnej ręki, tak nieomylnego oka, co było przecież niezbędne przy preparowaniu z nierównych cząstek żywicy, oliwy i kleju takiego lepu, który nie byłby ani zanadto rozcieńczony, ani zbyt gęsty.
Wobec tego, że szacunek, jaki się zdobywa u ludzi, zależny jest w równej mierze od sceny, na której są wystawione na pokaz czyjeś zalety, jak i od widzów, którym się je demonstruje, nic dziwnego, że Pitou w swojej wiosce Haramont cieszył się dużym uznaniem u rówieśników, a więc u ludzi przywykłych do czerpania z otaczającej ich natury co najmniej połowy środków do utrzymania i — jak wszyscj wieśniacy — odczuwających instynktowną odrazę do cywilizacji.
Jpodeji
Tymczasem biedna matka chłopca nawet na chwilę nie. jrzewała, by jej syn mógł kroczyć niewłaściwą drogą i — dzięki szczególnym przywilejom — nie korzystać za darmo z dobrodziejstw wykształcenia, które mogło być dostępne jedynie za grube pieniądze.
Gdy jednak ta poczciwa kobieta zachorowała i poczuła, że zbliża się śmierć, kiedy uprzytomniła sobie, że zostawia na tym świecie swoje dziecko samotne i opuszczone, ogarnęło ją . zwątpienie i poczęła szukać jakiejś pomocy dla przyszłej sieroty.“(10)